که به "محدوده ی تو" نزدیک نشوم...محدوده ای که نزدیک شدن به آن استیصال است...آسمان ابری ست....بغض های چسبیده به شیشه ی اتوبوس است... و تنهایی...تنهایی...تنها رها شدن...

می دانستی؟

 می دانستی اصلا محدوه ات با من چه می کند؟

نگاه که می کنم از کودکی همینطور بودم...فرار را ترجیح می دادم به بی قراری...فرار باید اینطور باشد..باید به شاهین نجفیِ عزیز هم بگویم که آلبوم هیچت خوب بود....باید بگویم من دقیقا در همان لحظه ای که تو می خوانی "فرار را بکنیم" یاد چیزهای دیگری می افتم...باید بگویم  گرچه فراری که من در ذهنم تصور می کنم با آنچه تو تصویر می کنی خیلی فرق دارد اما چقدر آن لحظه ی خواندنت را دوست دارم...چقدر خوب می خوانی...

همه چیز را که نمی شود این جا گفت...باید هی کم و زیادش کرد..همه کس که نمی دانند "تو" برای من فراتر از یک شخص است...نمی فهمند...

استاد دارد مثنوی می گوید...و من نشسته ام و از درونی ترین اعماق وجودم تلاش می کنم که این کلمات سرکش را که مدتی ست من را ترک کرده اند رام کنم...تا به خودم ثابت کنم که گرچه خیلی وقت است که شعری در این زمین خشک ریشه ندوانیده، نوشتنم اما هنوز عقیم نشده است...هنوز می توانم چرت و پرتهایی سر هم کنم...هنوز می توانم بیایم و بنویسم که "باور داشتن" همه چیز را به هم می ریزد...که  به خدا همه چیز بسته شده به همین کلمه....که اگر باور داشته باشی،آرامی....

اگر نخواهی که باور کنی اما...

چه باید کرد با آن چیزهایی که دلت نمی خواهد باورشان کنی؟چه می کنید شما؟

چقدر حرفهای بیهوده...چقدر لازمه ی تجلی معشوق بر عاشق نفی وجود عاشق است...چقدر عرفان و عشق و مثنوی...بس است دیگر...چرا این کلاس تمام نمی شود؟!

دو.هیچ کس،هیچ کس را نمی فهمد...هیچ کس!

 حالا هی تلاش کنیم که وضعیتمان را برای دیگرانی که خودشان هم وضعیت نابسامانی دارند شرح دهیم...چه فایده؟

هیچ کس نیست...هیچ کس با تو نیست...همه ی حرفها،دوستی ها،همه ی بودن ها،همه ی هستن ها... همه تصوّر زیباییست که دوست داریم باورش کنیم...."من" تنهاست...این را بفهم!

این را بفهم و نترس و خودت باش با خودت!

و

هیچ کس را به محدوده ات وارد نکن!

سه.می گوید که حتی اگر در دنیا هیچ کس نباشد که ما برایش مهم باشیم خدایی هست که ما را بی نهایت دوست دارد...و من در همان نیمه شب فکر می کنم به خدایم...به خدایی که نمی دانم کیست...نمی توانم تصور کنم که بی نهایت دوست داشتن یعنی چه...نمی فهمم که نور است؟...کعبه است؟...حسّ است؟...گریه است؟..نمی فهمم...اما دلم می خواهد  در همان لحظه همینطور فکر کنم...اینطور بهتر است انگار...گیریم روزها از پی هم بیایند و من فراموش کنم که هست و بی نهایت دوستم دارد اما همان لحظه...دقیقا همان لحظه...........گفتن ندارد! دارد؟

چهار.بوی عید می آید...سالی پر از خاطره بود...